Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φάνηκε!

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα! Η Ζάκυνθος επιστρέφει εκεί που ήθελε, εκεί που πάλεψε, εκεί που άξιζε να βρεθεί. 

Στη Β’ Εθνική ή Σούπερ Λιγκ 2, όπως προτιμά ο καθένας να τη λέει. Η ουσία είναι μία: η ομάδα του νησιού πάτησε ξανά το κουμπί της ανόδου!

Για τρίτη φορά στην ιστορία της, η Ζάκυνθος καταφέρνει ένα σπουδαίο ποδοσφαιρικό κατόρθωμα. Και αυτή τη φορά το έκανε περνώντας μέσα από συμπληγάδες. 

Κανονική διάρκεια, πρώτα μπαράζ, δεύτερα μπαράζ. Τρεις διαφορετικές φάσεις, τρεις διαφορετικές δοκιμασίες, ένας κοινός παρονομαστής: χαρακτήρας, πίστη και αποτέλεσμα.

Γιατί η αλήθεια είναι πως κάποια στιγμή τα γάλατα άρχισαν να σφίγγουν για τα καλά. Ήρθαν άσχημα αποτελέσματα, ήρθε πίεση, ήρθε απόσταση ακόμη και επτά βαθμών από την κορυφή. Εκεί όμως που άλλοι θα έχαναν το μυαλό τους, η Ζάκυνθος δεν πανικοβλήθηκε.

Η διοίκηση, μετά την αποχώρηση Φυντάνη, κλήθηκε να πάρει μία απόφαση κομβική. Και την πήρε. Έφερε στο νησί τον κατάλληλο άνθρωπο, την κατάλληλη στιγμή.

Ο Γιάννης Αποστολίδης ήταν αυτό ακριβώς που έλειπε από την ομάδα. Ήρθε όταν έπρεπε, για να κάνει αυτό που έπρεπε.

Νέος σε ηλικία, αλλά όχι άπειρος. Με παραστάσεις, με χρόνια προπονητικής στην πλάτη του, με καθαρό μυαλό και με έναν τρόπο να περνάει γρήγορα πράγματα στην ομάδα. Και η αλήθεια είναι πως η δική του σφραγίδα στην επιτυχία είναι ευδιάκριτη.

Με πολλή δουλειά από τον ίδιο και το επιτελείο του, το πράγμα άρχισε ξανά να ισιώνει. Η Ζάκυνθος άλλαξε πρόσωπο. Έγινε πιο σκληρή, πιο δυσκολοκατάβλητη, πιο πειθαρχημένη. Μία ομάδα με ρόλους, με αρχές, με αντοχές και κυρίως με χαρακτήρα στις δύσκολες στιγμές.

Η τρίτη θέση στην κανονική περίοδο έδειχνε από μόνη της ότι η συνέχεια δε θα ήταν περίπατος. Και δεν ήταν. Τα πρώτα μπαράζ εξελίχθηκαν σε θρίλερ. 

Η Ζάκυνθος χρειάστηκε να επιβιώσει σε ένα παιχνίδι «όλα ή τίποτα» στο Αίγιο, για να περάσει στην τελική και πιο κρίσιμη παρτίδα της χρονιάς.

Και εκεί, στα μπαράζ ανόδου απέναντι στους πρωταθλητές των άλλων ομίλων, η υπόθεση μόνο εύκολη δεν ήταν. Κόντρα σε Πανηλειακό και Άρη Πετρούπολης, η Ζάκυνθος ήταν καλύτερη, αλλά πήρε μόλις έναν βαθμό. Εκεί θα μπορούσε να λυγίσει. Να την πάρει από κάτω. Να αρχίσει η γκρίνια και η ισοπέδωση.

Δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά.

Η ομάδα έδειξε ξανά από τι μέταλλο είναι φτιαγμένη. Το τεράστιο διπλό στο Μοσχάτο απέναντι στον Εθνικό ήταν το σημείο καμπής. Εκεί μπήκε το νερό στο αυλάκι. Εκεί άρχισε να μυρίζει άνοδος.

Τα υπόλοιπα λίγο-πολύ είναι γνωστά. 

Ο σταθερός κορμός, οι βασικές αρχές της φιλοσοφίας του κόουτς, οι παίκτες-ηγέτες που βγήκαν μπροστά όταν η μπάλα έκαιγε, αλλά και οι υπόλοιποι «στρατιώτες» της ενδεκάδας και του πάγκου, έκαναν όλοι τη δουλειά τους. Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, αλλά όλοι απαραίτητοι στο τελικό παζλ.

Γιατί τέτοιες ανόδους δεν τις παίρνει ένας μόνος του. Τις παίρνει το γκρουπ. Τις παίρνουν τα αποδυτήρια. Τις παίρνουν οι προσωπικότητες.

Και εδώ φάνηκε ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα. 

Ο Γιάννης Αποστολίδης κατάφερε να κάνει αυτό το σύνολο μία παρέα, μία γροθιά, μία ομάδα που στις δύσκολες στιγμές δε σκορπίστηκε, αλλά δυνάμωσε.

Βεβαίως, η επιτυχία δεν ξεκινά και δεν τελειώνει μόνο σε ένα πρόσωπο. Μερίδιο σε αυτή έχουν και οι άνθρωποι που προηγήθηκαν. Ο Σπύρος Αντωνόπουλος, που έκανε την προετοιμασία και ξεκίνησε το χτίσιμο της ομάδας το καλοκαίρι. 

Ο Ηλίας Φυντάνης, που με το εντυπωσιακό σερί των δέκα νικών κράτησε τη Ζάκυνθο ψηλά και μέσα στο κόλπο.

Όλοι έβαλαν το δικό τους λιθαράκι. Άλλος στην αρχή, άλλος στη μέση, άλλος στο τέλος. Το αποτέλεσμα όμως γράφει ιστορία.

Η Ζάκυνθος είναι ξανά στη Σούπερ Λιγκ 2.

Και αυτό, όσο απλά και αν το πεις ή να το γράψεις, είναι υπέροχο!